( مقدمه بحث پژوهش با اشاره به سند چشم انداز 1404)

 

انجام پژوهش و تحقیق از جمله نشانه­های اعتلای هر فعالیتی در سطح جهان و یکی از مهم­ترین عوامل توسعه محسوب می­شود چرا که موجب افزایش بهره­وری در بخش­های اقتصادی کشور خواهد شد. اگر امروز پژوهش را کم اهمیت فرض کرده و برای آن هزینه نکنیم در آینده باید هزینه گزاف­تری بپردازیم. از منظر سند چشم­انداز در سال 1404 شمسی، ایران کشوری است توسعه یافته با جایگاه اول اقتصادی، علم و فن­آوری در سطح منطقه، با هویت اسلامی و انقلابی، الهام­بخش در جهان اسلام و با تعامل سازنده و موثر در روابط بین­الملل، با تاکید بر جنبش نرم­افزاری و تولید علم، رشد پرشتاب و مستمر اقتصادی، ارتقای نسبی سطح درآمد سرانه و رسیدن به اشتغال. رسیدن به این جایگاه که مستلزم و شناخت وضعیت مناطق مختلف کشور و برنامه­ریزی از سطوح خرد تا کلان مملکتی است، نیازمند پژوهش در حوزه­های متفاوت منطقه­ای است. انجام این پژوهش­ها،  آماده­سازی برخی ساختارها را می­طلبد. از آن جمله پژوهشگاه­هایی است که متولی انجام این مهم هستند.

اخلاق ولایت­مدارانه مواضعی آشکار در برابر راست و ناراست دارد. زیرا انسان با گذشتن از خود و شکستن بت خودمداری، تفسیری ذات­گرایانه از حق و باطل می­یابد. اگرچه در دنیای کنونی، غبار نسبی­گرایی فرهنگی شبه­افکنی بر حقیقت را افزوده، اما ذات­گرایی ولایت­مدارانه به مثابه ریسمانی محکم، انسان حقیقت­جو را هدایت می­کند. قرآن کریم این گونه شبه­افکنی را فتنه می­خواند.

  آموزش و پرورش اساسی ترین عامل در رشد و توسعه اقتصادی و اجتماعی است و رشد و توسعه اقتصادی و اجتماعی نیز به نوبه خود امکان آموزش و پرورش بیشتر را فراهم می آورد.

رشد و توسعه اقتصادی یکی از اهداف مهم تمام کشورها است، ولی با اهداف مختلف در کشورهای در حال توسعه یا پیشرفته صنعتی که در کشورهای پیشرفته صنعتی به معنای کاهش بیکاری و افزایش واقعی رفاه اجتماعی مردم بکار می رود و در کشورهای در حال توسعه از یک سو به معنای کاهش یا محو فقر و محرومیت و از سوی دیگر به معنای کوشش برای بالا بردن تولید ناخالص ملی و ارتقای استانداردهای زندگی مردم به سطحی است که کشورهای توسعه یافته از آن بهره مند هستند. در این نقش آموزش به عنوان وسیله ای برای رشد و توسعه اقتصادی، در طول زمان کاملا متفاوت است. به زبان ساده تر، گسترش آموزش رسمی که در سطوح و انواع مختلف دسته بندی می شود، ممکن است در برخی مراحل جریان رشد، اساسی ترین کار باشد، در حالی که در مراحل دیگری ممکن است به دلیل اولویت هدف های دیگر از اهمیت کمتری برخوردار باشد.

یکی از تاثیرات مهم گسترش تعلیم و تربیت آن است که موجب توسعه تمایلات آزادی خواهانه سیاسی و اجتماعی می شود. تاثیر مهم دیگر آن است که موجب کاهش نرخ رشد جمعیت می شود به این طریق یک مشکل بزرگ کشورهای در حال توسعه را کاهش می دهد. افراد تحصیلکرده نیز عموما دیرتر ازدواج می کنند و چگونگی کنترل فرزند را نیز بهتر می دانند و بهتر رعایت می کنند و همچنین دررعایت موارد بهداشتی بهتر عمل می کنند. علاوه بر این بالا رفتن سطح آموزش عمومی موجب افزایش طول عمر و امید زندگی می شود و این امر فعالیت بیشتر برای بهبود زندگی اقتصادی و اجتماعی را دامن می زند.

 

گاهی ساده انگاری و تقلیل­گرایی در تعریف مفاهیم موجب کج فهمی در شناخت می­گردد. مثلا یکی از خطرهای بزرگ در فهم ولایتمداری، تقسیم­بندی مصنوعی از مبنای اعتقادی به «اسلام حقیقت» و «اسلام هویت» است. هویت برساخته اجتماعی است؛ سیال در زمان و مکان اما اسلام برآمده از حقیقت است و پایدار در زمان. لذا تعریف تقلیل گرایانه از ولایت در بستر اسلام هویت،تنها موجب کج­فهمی در شناخت این مقوله می­گردد. هویت، سازه­ای اجتماعی است که در انباشت تجربه زیسته شکل می­گیرد و در سیالیت آن تغییر می­کند

کثرت گرایی یا سکولاریسم که در دنیای غرب مطرح است ریشه در تمدن چندخدایی آنها دارد. اما ایرانیان در طول تاریخ تمدن خود همواره وحدانی بوده اند. ولایت مداری ایرانیان در این بستر تاریخی تمدن رشد کرده است. به عبارتی ولایتمداری نه تنها جنبه اعتقادی برای ایرانیان دارد بلکه جنبه ای از تاریخ فرهنگ و تمدن آنها است. لذا ولایی بودن را می توان بخشی از خصلت و منش ایرانی دانست و به جنبه های اخلاقی آن پرداخت.

مراد از ولایت در اصطلاح دینی و قرآنی، تقرّب معنوی است. بر این اساس، نزدیکی و پیوند قلبی و محبت­ورزی افراد به هم­نوع، ولایت­ورزی است، و نزدیکی به معنای تصرف در امور دیگری و تدبیر آن، نوعی ولایت است. بندگی و پیوند معنوی با خدا و عشق و علاقه به اولیای الهی موجب ورود به وادی ولایت می­شود.

در این فرصت کوتاه به مناسبت شب یلدا با رویکرد انسان شناسی و باستان شناسی فرهنگی به زمینه های پیدایش یکتا پرستی در فرهنگ انسانی می پردازیم.

 فهرست:

الف) مقدمه

ب) پلکان آئین میترائیسم

پ) شباهت‌های میترائیسم و مسیحیت

ت) شب یلدا و چله زمستان

ث) پرسش و پاسخ

شامگاه سه شنبه پانزدهم آذر و همزمان با شروع مراسم شام غریبان کاروان داغدار کربلا گروهی از دلسوزان و معتمدین لارستان طی یک جلسه مردمی از دکتر بهزاد مریدی درخواست کردند تا به عنوان کاندیدای انتخابات دوره نهم مجلس شورای اسلامی از لارستان بزرگ اعلام آمادگی نماید.

به گزارش خبرنگار لارستان بزرگ این جلسه که با حضور قریب به صد نفر از افراد موثر و علاقمندان به مسائل منطقه برگزار شد با تلاوت آیاتی از کلام ا.. مجید آغاز و در ادامه با شرح توضیحاتی از وقایع گذشته و دلایل   بی انگیزگی گروهیِ مردم برای حضور در انتخابات قبلی و همچنین آسیب های ناشی از آن ، بر لزوم پیشگیری از تکرار شرایط نامساعد گذشته در انتخابات آتی تأکید شد و در ادامه از دکتر بهزاد مریدی خواسته شد تا راه حل های پیشنهادی خود برای خروج از بحران فعلی را تشریح کند.

بسترسازی در واقع به فرآیند فراهم­‌کردن شرایطی اطلاق می­‌گردد که طی آن ظرفیت­های بالقوه، بالفعل می­شود (امکان ­بودن ¬ امکان شدن).

فعالان اجتماعی و فرهنگی که زمینه­‌سازی­های فرهنگی و اجتماعی را در جهت رشد و توسعه­‌ی منطقه فراهم می­ن‌مایند، افرادی هستند که زمینه­‌ی خلق، انتقال و یا حفظ امکانات و شرایط (اعم از مادی و معنوی) را در منطقه و یا جامعه با عملکردهای خویش امکان­پذیر می­‌نماید. 

 

 

 

 

 

توسعه پایدار و مؤلفه­‌های آن:

توسعه پایدار مفهومی است که درسال­های اخیر به عنوان یک مساله جهانی به آن نگریسته شده است. این مفهوم از دیدگاه­های مختلف مورد بررسی قرار گرفته و نهادهای بسیاری برای تحقق آن کوشیده­اند و از آن به عنوان راهبرد مناسب جهت کمک به مقابله با چالش­هایی نظیر افزایش جمعیت، تخریب زیست محیطی و محدودیت منابع، نابرابری اقتصادی- اجتماعی، بیکاری، فقر و ناهنجاری اجتماعی استفاده کنند.

تاريخچه شوراها

الف) تاريخچه شوراها از سال  1286 تا 1357

در کشورهای در حال­گذار، مانند ایران، جایگاه شوراها در یک دوره‏ی تاریخی قابل‏ ارزیابی است؛ به بیانی بحران مشروعیت، بحران مقبولیت و بحران مشارکت از جمله‏ موانع ساختاری مبانی اندیشه شکل‏‌گیری‏ شورا در ایران بوده است. در ایران مشارکت در قالب‏‌های سنتی، با روندی یک­سویه و در بستری محدود،که نوعی تعاون و همیاری را موجب می‏‌شد، میسر بوده است. بنابراین تا قبل از دست‏یافتن به یک فرایند مؤثر در امر مشارکت دوسویه در مفاهیم تخصصی و مدرن در ایران، جایگاه واقعی شورا مشخص نبود. بحث شوراها در ایران از حیث تاریخی به قبل از انقلاب اسلامی بر می­‌گردد. در اصول 90 تا 93 قانون اساس مشروطیت، موضوع شوراهای محلی و انجمن­های ایالتی و ولایتی مطرح شده است.

به دنبال نقدهایی که به ديدگاه زن در توسعه صورت گرفت، از اواخر دهه­ ي 1980، ديدگاه جنسيت و توسعه در سطح جهاني طرح شد. در این دیدگاه مفهوم جنسيت نه تنها به زن که به لحاظ زيست­ شناختي با مردان متفاوت است و اين تنها ممکن است نيمي از مسئله باشد، بلکه به زن در رابطه با مرد و شيوه­ اي که روابط اين دو از نظر اجتماعي و ساختاري شکل گرفته، مي ­نگرد.

  در چند دهه اخیر درباره نقش زنان و توسعه مباحث نظری گوناگونی طرح شده که یکی از آنها در قالب دیدگاه "جدا ولی برابر" بوده است.

اولين تلاش­ها براي ارتقا جایگاه زنان با نگاه "جدا ولي برابر" در ابتداي دهه 1970  با عنوان" زن در توسعه" مطرح شده است. این دیدگاه معتقد است که زنان جهان سوم خارج از روند توسعه قرار گرفته­ اند از این نگاه زنان گروه­های محرومی هستند که بهبود وضعيتشان در گرو پروژه­ هاي معطوف به زنان است.

آنچه در مورد توسعه و دانش بومی صدق می کند این است که توسعه متکی بر دانش بومی به توانمند سازی جامعه  و توانبخشی اجتماعی کمک می کند. امروزه بخشی از قدرت و توانایی بر اساس دانایی تعریف می شود و نظامهای دانش، نظامهای قدرت و سلطه خوانده می شوند. این ارتباط دانش و قدرت در رابطه توسعه بومی و غیر بومی نیز مطرح است و دانش بومی نیز می تواند بخشی از این توانایی به حساب آید.

دانش رسمی دانشی است که دانشگاه­ ها، موسسه های پژوهشی و شرکت های خصوصی توسعه یافته از آن استفاده می­ کنند و این دانش مبتنی بر یک روش علمی - نظری است. ماهیت این دانش معلم محور است که سبب قطع ارتباط میان والدین و کودکان می شود به نحوی که والدین ، آموزش فرزندان را به مراکز رسمی واگذار کرده وهمین، مانع از آموزش تجربیات و دانش والدین به کودکانشان می شود. چمبرز دانش علمی یا رسمی را که با ثروت و قدرت و همچنین ویژگیهای حیثیتی متخصصان توسعه همراه است، عاملی می داند که موجب فراموش شدن و خوار و حقیر انگاشته شدن دانش مردم روستایی می شود.

    بومی سازی یکی از گفتمان هایی است که در عرصه پارادایم های جدید توسعه مطرح و مورد توجه زیادی قرار گرفته است. بومی سازی در ارتباط با برخورد جامعه با روند دگرگونی از سنتی به مدرن و نحوه برخورد یا تعامل  جامعه درون مدار با جامعه بیرونی مفهوم پیدا می‌کند.

توسعه پایدار مفهومی است که در  سالهای اخیر به عنوان یک مساله جهانی به آن نگریسته شده است. این مفهوم از دیدگاه­های مختلف مورد بررسی قرار گرفته و نهادهای بسیاری برای تحقق آن کوشیده ­اند  از آن به عنوان راهبرد مناسب جهت کمک به مقابله با چالش­هایی نظیر افزایش جمعیت، تخریب زیست محیطی و محدودیت منابع، نابرابری اقتصادی- اجتماعی ، بیکاری، فقر و ناهنجاری اجتماعی استفاده کنند.

 

 

 

 

فناوری زیستی (بیوتکنولوژی)

انسان، در عصر کنونی باید از فناوری‌های پیشرفته موجود، استفاده علمی و منطقی کنند. برنامه‌های جایگزین و گزینه‌های ممکن برای تهیه مواد غذایی و فرآورده‌های خام صنعتی که رافع نیازهای آینده است، از هم اکنون تدارک دیده شده و به مرحله عمل درآید. زیرا کاربرد روش‌های نوین، بیشتر مرتبط با اقدامات حفاظتی از منابع خاک، آب و جلوگیری از تخریب و انحطاط چنین منابع تولیدی است.

 

 

ایجاد درختستان مقاوم به خشکی

واژه زیر سکیپ یا مقاوم به خشکی از عبارت یونانی، «زیروس» به معنی خشکی اشتقاق یافته است.

این قبیل گیاهان در مقایسه با انواعی که به صورت سنتی کشت می‌شوند مثل چمن علوفه‌ای، نیاز آبی کمتری دارند. بنابراین روش ابتکاری را می‌توان برای منظرسازی و در ارتباط با راندمان کاربرد آب و انرژی تعریف کرد که بر پایه هفت شرط اصولی علم باغبانی هستند که آن‌ها را به شرح زیر می‌توان فهرست کرد:

طراحی و  کشت مناسب؛

انتخاب خاک مناسب به عنوان رویشگاه گیاه؛

 

 

 

تلفیق پرورش آبزیان و سیستم­های کشاورزی

افزایش هزینه‌های استحصال و کاربرد آب برای آبیاری در مناطق خشک از مواردی است که در سطح جهانی متخصصان کشاورزی را به تفکر و تعمق واداشته است. برخی پژوهش­گران بر این باورند که در مناطقی همچون آریزونا، سیستم­های ذخیره، انتقال و توزیع آب (برای اهداف کشاورزی و آبیاری) از نظر فیزیکی مشابهت نسبی با حوضچه‌ها آبراهه‌های سنتی پرورش آبزیان (به خصوص ماهیان گرم آبزی) دارند.

 

کشاورزی در محیط کنترل شده:

این قبیل سیستم­های کنترل شده کشاورزی، رشد و نمو گیاه را به طور کامل در بخش­های زیرین (ریشه‌ها) و هوایی (آسمانه) کنترل و تنظیم می‌کند. در این شرایط، تولید محصولات در گلخانه‌ها و یا در سازه‌های کاملاً محصور که در آن امکان مهار دمای هوا و خاک، رطوبت، ترکیب گاز اتمسفر، نور، آب و مواد غذایی در آن وجود دارد، به انجام می‌رسد آب کشت نوع کاملی از این روش است. فناوری که در آن برای رشد نمو گیاه در محلول غذایی با و یا بدون کاربد بستر رویش مصنوعی (محیط متخلخل استقرار گیاه)، مانند مواردی از کاربرد: شن، ماسه، ورمیکولیت، ذرات ریزدانه سنگ شکسته، پرلیت، خاک پیت، اندام­های خرد شده گیاهی و خاک اره استفاده به عمل می‌آید. استفاده از چنین مواردی تنها برای تامین تکیه‌گاه مکانیکی گیاه است. از جمله مزیتهای اصولی روش آب کشت (هیدروپونیک)، امکان پرورش متراکم گیاهان پرمحصول، تولید گیاه در شرایط نبود خاک مناسب، بهره‌مندی کاملا موثر از آب و کود و استفاده حداقل از مجموعه پیچیده (فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیک) خاک است.

 

 

 

 

  

 

متخصصان علوم کشاورزی برای جوامع ساکن در مناطق نیمه خشک، نیازمند تغییر نگرش علمی خود درباره مفهوم «توسعه» و بکارگیری «سیستم­های پیشرفته فناوری» کشاورزی، مصرف بهینه آب و انرژی، حفظ زیست­بوم و منظرسازی هستند. برای دستیابی به عملکرد بهینه در مناطق خشک و نیمه­خشک، یکی از گزینه‌های نو شناخت و بکارگیری روش­های نوین آبیاری است.

پژوهش­های متعددی به رابطه میان سرمایه اجتماعی و پیامدهای مثبت آن در حوزه ­ها و سطوح گوناگون اقتصادی ، سیاسی، اجتماعی، و رفاهی توجه کرده ­اند.

سرمايه اجتماعي (Social Capital) از مفاهيم نويني است كه امروزه در بررسيهاي اقتصادي و اجتماعي جوامع مدرن مطرح شده است. طرح اين رويكرد در بسياري ازمباحث توسعه اقتصادي، نشان دهنده اهميت نقش ساختارها و روابط اجتماعي ميان افراد (سرمايه اجتماعي) بر متغيرهاي توسعه از همه ابعاد است.  در دیدگاه‌های‌ سنتی‌ سرمایه‌ اقتصادی، فیزیکی‌ و حتی‌ نیروی‌ انسانی‌ مهم‌ترین‌ نقش‌ را ایفا می‌‌کردند اما با بررسی بیشتر در این زمینه  مشخص شد که با ضعف سرمایه اجتماعی در جامعه،‌ از دیگر سرمایه‌ها نیز درست استفاده نخواهد شد.

برای بررسی وضعیت ابعاد مختلف توسعه در یک جامعه و مقایسه آن با سایر جوامع از شاخص­ها به عنوان ابزار اندازه­گیری استفاده می ­شود. با وجود پیچیده­ گی و تفاوت در تعاریف از توسعه اجتماعی، به طور کلی دو دسته شاخص کمی و کیفی برای سنجش سطح توسعه اجتماعی  جوامع می­توان مطرح کرد.

 

 

 

بر طبق تعریف فائو، توسعه پایدار، مدیریت و نگه­داری منابع طبیعی و جهت­بخشی تحولات و ساختار اداری است، به طوری که تأمین مداوم نیازهای بشری و رضایتمندی نسل حاضر و نسل­های آینده را تضمین کند. چنین توسعه پایداری (در بخش­های کشاورزی، جنگلداری و شیلات) با حفاظت زمین، آب و ذخائر ژنتیکی گیاهی و جانوری همراه است، تخریب زیست­محیطی به همراه ندارد، از فناوری مناسب استفاده می‌کند، از نظر اقتصادی بالنده و پایدار و از نظر اجتماعی مورد قبول است.

 

 

 

اصطلاح «توسعه پایا» در اوایل سال­های دهه­ی ۱۹۷۰ میلادی درباره­ی محیط و توسعه به کار رفت. از آن زمان سازمان‌های بین‌المللی که خواهان دستیابی به محیطی مناسب و مساعد برای توسعه سودمند بودند، نام خاص و ویژگی آن­ها، در راهبرد «توسعه پایدار» نمود یافت. به­کار بردن واژه «توسعه پایدار» بعد از کنفرانس ریودوژانیرو در سال ۱۹۹۲ در محافل علمی فراگیر شد. «توسعه پایدار» فرایند تغییری است در استفاده از منابع، هدایت سرمایه­گذاری‌ها، سمت­گیری توسعه فناوری و تغییری نهادی است که با نیازهای حال و آینده سازگار باشد. توسعه پايدار در حقيقت ايجاد تعادل ميان توسعه و محيط زيست است.

در مباحث معطوف به توسعه و در زیر مجموعه نظریات مربوط به برنامه­ریزی و توسعه توجه به نقش و مشارکت مردم یکی از مسائلی است که قرار می­گیرد. براساس اعتقاد برخی نظریه­پردازان مردم خودشان تصمیم‏گیران را با روش‏هاى دموکراتیک انتخاب مى‏کنند و به آنان اختیارات معینى را تفویض مى‏نمایند. از جمله اختیار تصمیم‏گیرى در امور مربوط به کشور یا منطقه یا محل معین. تصمیم‏گیران نیز به نوبه خود برنامه‏ریزانى را انتخاب کنند تا براى کارهاى بلند مدت خود برنامه‏ریزى کنند . این دیدگاه مربوط به نظریه دموکراسى و انتخاب است . اما دیدگاه دیگر نیز وجود دارد که در آن بر مشارکت فعال و مستقیم مردم در تصمیم‏گیرى و برنامه‏ریزى تاکید می­شود. براساس این دیدگاه، خود مردم به طور مستقیم یا از طریق نهادهاى مردمى محلى، در فرایند تصمیم‏گیرى و تهیه برنامه‏هاى توسعه، مشارکت مى‏کنند و در مراحل مختلف تصمیم‏گیرى و تهیه برنامه‏ها و تصویب آنها نظر مى‏دهند .

                             

 در تعریف ماهیت و محتوای مفهوم "مشارکت" در میان صاحبنظران توسعه و موسسات بین­المللی متولی این امر وحدت نظری وجود ندارد و طیفی از تفاسیر متعدد و گاهی متناقض، در این زمینه به­چشم می­خورد که منعکس کننده الگوهای غالب در اندیشه­های توسعه هستند. در برخی از تعابیر تلقی از مشارکت به­گونه­ای است که دولت در آن نقش اول را ایفا می­کند. در واقع می­توان گفت که در این حالت "مشارکت " برابر نوعی "آگاهی دادن"  است و تصمیم­های اساسی مربوط به توسعه ،قبلاً اتخاذ شده است.این مکتب فکری نمی­تواند "مشارکت" را از حیطه مسئولیت و کنترل دولت منفک نماید.این شکل از مشارکت را در معنای گسترده­اش می­توان با بسیج نیروها یکسان دانست. ضرورتاً در این نوع مشارکت، تصمیمات اساسی ای که زمینه کار توسعه را تشکیل می­دهند ،قبلاً اتخاذ شده است. در دسته­ای از تعاریف نیز مراد از مشارکت افراد، شرکت در تصمیم گیری، اجرا، منافع و ارزیابی کار توسعه است .در نهایت عده­ای صابنظران مشارکت را فرآیند کسب قدرت می­دانند، قدرت به معنای توان دسترسی به منابع لازم برای حفظ معیشت و کنترل این منابع.

 

 

 

پس از دهه 1970 و در پی انتقادی که به توسعه در معنای تک­بعدی اقتصادی صورت گرفت، ابعاد دیگر توسعه نیز مورد توجه قرار گرفتند. به طوری که سازمان ملل در قطعنامه 2626 درباره استراتژی بین­المللی تاکید می­کند که: تغییرات کیفی و ساختاری در جامعه  باید به گونه تنگاتنگی به یک رشد اقتصادی سریع وابسته باشد، در عین حال که نابرابری­های موجود منطقه­ ای، محلی و اجتماعی می­بایست به طرز چشمگیری کاهش یابد.

 

 

 

 

 

 

مطالعات صاحب­نظران اجتماعی نشان داده است که دستیابی به توسعه­ی پایدار بدون مشارکت فعال زنان در تمامی عرصه­ها اعم از خانوادگی، اقتصادی و اجتماعی امکان­پذیر نیست. در بسیاری از کشورهای جهان سوم، راهبردهایی برای مشارکت عملی زنان در توسعه و بر طرف­شدن موانع اتخاذ شد. یکی از این راهبردها، «توانمندسازی» زنان است. این نظریه که برگرفته از مطالعات و راهبردهای صاحب­نظران در کشورهای در حال توسعه می­باشد، تأکید بر این نکته دارد که مشارکت زنان صرفاً به مفهوم بهره­مندی آنان از مزایا و نتایج برنامه­های توسعه نیست بلکه آنان باید در اجرای برنامه­ها و طرح­های توسعه مشارکت فعالانه داشته باشند. تفاوت اصلي نظريه توان‌مندسازي از نظريه‌هاي ديگر در نحوه دست‌يابي به احتياجات زنان است. از منظر استراتژي‌هاي آنان بدون تلاش‌هاي مستمر و سيستماتيك سازمان‌هاي زنان و گروه‌هاي مشابه، به جايي نخواهد رسيد. كارهاي مهمي كه اين سازمان‌ها مي‌توانند انجام دهند نه تنها تغييرات قوانين، بلكه بسيج سياسي به آگاه‌سازي عمومي و آموزش تخصصي است كه بنيادي‌تر است.

 

 

 

 

در سال ۱۹۹۰ بسیاری از‌ اندیشمندان و کار‌شناسان مباحث توسعه، بر مدلی از توسعه انگشت گذاشتند که در پیاده‌سازی و اجرای آن «حاکمیت مردم» به عنوان بازیگران واقعی به رسمیت شناخته شود. در طی زمان و با‌ ترکیب­شدن و تأثیرگرفتن از جریانات فکری و تحولات جهانی آن سال‌ها، «توسعه­ی پایدار» به عنوان مدل نوینی از توسعه مورد بررسی و چالش قرار گرفت. ورود به هزاره سوم با پیشرفت‌ها و فناوری‌های مختلف در تمامی ‌ابعاد علمی‌ و فنی همراه بود و مردم‌ این دوره، برای عصری که در آن زندگی می‌کردند عنوان عصر اطلاعات را برگزیدند.

وحدت در تکثر فرهنگی : این الگو ضمن تاکید بر اشتراکات فرهنگی، امکان تکثر خرده فرهنگ های مختلف را در چارچوب نمادی مشترک، مجاز می داند؛ به عبارت دیگر، در هر جامعه ای مجموعه ای سوالات بنیادی در خصوص جهان، انسان، خدا، غایت، وظیفه انسان نسبت به آن ها و ارزش و قداست آن ها مطرح است.پاسخ هایی که هر جامعه برای سوالات کلیدی فوق الذکر فراهم می نماید، باید آن چنان کلی و تعمیم یافته باشند که بتوانند به کمک زبان مشترک ملی، نقطه اتکا وحدت نمادی و یا به عبارتی چارچوب فراگفتمانی جامعه را تشکیل دهند.

تکثر گرایی فرهنگی : الگوی تکثرگرایی فرهنگی در پی رشد و گسترش خرده فرهنگ ها در کنار یکدیگر و به صورت عرض به وجود آمد.دذ این الگو، خرده فرهنگ های موجود در جامعه به رسمیت شناخته می شوند و جامعه امکان بقا و رشد آ ن ها را فراهم می آورد.در جوامعی که به تکثر گرایی فرهنگی تن در می دهند، نوعی نسبی گرایی فرهنگی حاکم است و ارزش ها و اصولی که دارای ارزش و قداست قطعی می باشند، در این جوامع وجود ندارد.هر چه هست، همه در عرض هم و نسبی است.

به طور کلی سیاست گذاری فرهنگی در ایران را می توان به سه دسته تقسیم کرد : یکسان سازی فرهنگی ،تکثرگرایی فرهنگی و وحدت در کثرت فرهنگی که به اختصار به هر سه رویکرد می پردازیم.

یکسان سازی فرهنگی :همان گونه که از نام آن بر می آید این الگو به دنبال یگانه سازی فرهنگی در جامعه است.بر اساس این الگو، نوعی اصول و ارزشهای مقدس وجود دارد که باید سایرین آن را بپذیرند.به عبارت دقیقتر، این الگو "تصوری والا و معنوی از فرهنگ در درون خویش دارد که بر مبنای آن، طراحی هندسی ارزشها، هنجارها و رفتارها را در عرصه اجتماعی طراحی می کند تا به دقت نشان دهد که ارزش ها و هنجار های عالی کدامند، کدامیک مقدمه وصول این دسته از ارزشها و هنجار ها هستند،کدامیک به دلیل عدم ارتباط با ارزش ها والا قابل چشم پوشی هستند

تا مدتها توسعه مقوله ای صرفاً اقتصادی تلقی می شد و کشورهای مختلف تنها از این جنبه به آن توجه می-کردند. بهعبارتی، پیشرفت اقتصادی یگانه ملاک توسعۀ هر جامعه قلمداد می شد و تصور غالب این بود که می توان به مدد الگوهای مختلف توسعه اقتصادی، رشد تکنولوژی، انباشت ثروت و مواردی از این قبیل به اهداف یک جامعه توسعه یافته نایل آمد.

 اما به تدریج نگاه یک سویه به توسعه و تاکید بیش از حد بر مسایل اقتصادی، باعث بروز مشکلاتی در عرصه های اجتماعی و زیست محیطی برای کشورهای پیشرفته شد. از سوی دیگر، استفاده از این الگوی توسعه توسط برخی کشورها به طور ناآگاهانه، بر توسعه هماهنگ این کشورها اثراتی منفی گذارد.

این مشکلات از آنجا نشأت می گرفت که نقش کلیدی فرهنگ در قوام جامعه مورد غفلت قرار گرفته بود. می توان گفت فرهنگ به عنوان گنجینه ای از دستاوردهای مادی ومعنوی بشری ـ که باورها، ارزشها، نگرشها و هنجارهای مورد قبول یک جامعه را در طول تاریخ بوجود آورده است ـ نوع رفتار مردم آن جامعه را مشخص می کند.